Sızmış kalmış sayfalarda

Aradan otuz yıl değil, üç yüz yıl, üç bin yıl da geçse, hayatınızda zik-zaklar olmuşsa, tutarsızlıklar tomar tomar ise sizi sigaya çeken bir Molla Kasım gelir  ve gerçeğin aynasını tutar karşınıza.
 Son yıllarda sayın Gülen’e ucundan-kıyısından abğlı, sempatizan ne kadar basın-yayın organı varsa aynı merkezden yönetiliyormuşçasına hep bir ağızdan “darbe karşıtı” fotoğraf vermeye çalışıyorlar.
 Bu fotoğraflarını ispatlamak için de seçtikleri yol, ordu düşmanlığı…
 Her hangi bir dağın başında  bir kurt bir koyunu kapsa, bu kadro kırk dereden su getirir, ne eder, ne yapar bunun da suçunu Türk ordusuna yüklemeyi başarır.
 Geçmişi çok çabuk unutan bir millet olarak biz de bu dolmaları afiyetle yutarız.
 
“… Karakol, sükûnetin, huzurun ve emniyetin remzidir. Ondaki düzen, huzur ve orada gözlerin uyanık oluşu, umumi emniyet ve muvazenenin en büyük teminatıdır. Ondaki kargaşa ve bunalımlar ise, arkasındaki topluluklar için en büyük felakettir (…) Ve işte şimdi, bin bir ümit ve sevinç içinde, asırlık bekleyişin tulüu saydığımız, bu son dirilişi, son karakolun varlık ve bekasına alamet sayıyor; ümidimizin tükendiği yerde, Hızır gibi imdadımıza yetişen Mehmetçiğe, istihalelerin son kertesine varabilmesi dileğimizi arz ediyoruz.” (Sızıntı, Ekim -1980)”